Sigindigim bu adaya gelen bir yabanciyla yasadiklarim ve onun gidecek olmasi canimi yakiyordu! Gitme demiyordum! Gitmesini istiyordum zaten! Kendimi buna inandirmistim! Kabullenmistim!
Yalniz olmak zor gelmiyordu! Bilerek isteyerek gelmistim buraya! Kimsenin gelmesini de istemiyordum! Bir gun biri geldi nasil geldi niye geldi umursamadim! Kim geldi belki ona bile bakmadim! Olanlari anlatmak istemiyorum yeniden! Hikaye belli zaten! Zamanla sevdim o yabancinin varligini! Onu sevdigimi dusundugum anlarda aslinda varligini sevdigimi fark ettim! Evet keyifliydi onunla zaman gecirmek, konusmak! Hep soylemisim aslinda kim oldugu degil, varligi onemli olmus benim icin!
Zamanla tanidim, kim oldugunu ogrendim! Kendisini sevdim mi bilmiyorum! Yasakti cunku bana! Gidecekti! Bi gun anladim ki artik yalniz kalmak istemiyorum! Bindim bi sandala, acildim denize! Baska koylara yoneldim; onu o adada birakarak! Diger koylarda baska kisiler gordum! Sevmedim hic birini, neden tek basima bu adaya geldigimi bi kez daha anladim! Tekrar cektim kurekleri ve dondum adama! Biraktigim gibiydi ada! Ama o degismisti! Henuz gitmemisti ordaydi ama sanki o, o degildi! Gitmemis olmasi sasirtti beni! Benim adamda hala oturuyor olmasi da sasirtmisti aslinda! Henuz gitme vakti gelmemisti! Hevesle indim sandaldan! Yanina gittigimde bi mesafe vardi aramizda! Bilinmez, gorunmez bi mesafe! Nedenini anlamadim! Birak kendi haline, bak nasil olsa hala senin adanda duruyor dedim! Gitmemis olmasina sevindim aslinda! Bi yandan da kizdim beni bu adadan ayrilmaya tesvik etti diye!
Adaya dondum ama fazla konusmadik o gundem sonra! Bi gun kafami bi cevirdim! Cocukluk kahramanim karsimda duruyordu! Panik yaptim! Sonra sevindim! Benim o adaya siginmama sebep olan, denizin ortasinda birakip giden adam karsimda duruyordu! Kizmadim hic! Tersine sevindim! Yillar sonra da olsa beni kurtarmaya calismasina sevindim! Sebebine bakmadim hic! Onemli degildi! Vicdan azabi mi, degismis olmasi mi her neyse sebep; benim icin orda olmasi sevindirdi!
Konustukca, aslinda kendisinin de kactigini gordum! O da acildigi denizde yorulmus, bi koya siginmisti! O koyda benim olmam ona iyi geldi! Yalniz olmak istemiyordu cunku! Konustuk, gulduk, eglendik, agladik! Ona adadaki adamdan bahsettim! Git, konus dedi bana! Birakma, bekleme; gitme de ona diye akil verdi! O kadar iyi taniyordu ki beni! Asil ben gibi davranmami istedi! Simdi gitmesin diye; susma! Ya "kal" de ya da "cek git" de, dedi!
Ne adam gitti ne de cocukluk kahramanim! Kizgin oldugumu anladim! Kimseye degil! Kendime!
Kim bilir; belki bir ruyaydi! Belki de yalnizligin vermis oldugu bir siginma istegiydi bu adam! Hayal kahramaniydi belki!
İnsanin cocukluk kahramaniyla tekrar konusabilmesi ise mucizeydi! Mucizeyi yasadim!
Biri cocuklugumun biri yalnizligimin kahramani!
Sunu biliyorum bir gun ikisi de gidecek ama onlardan once ben gidecegim arkama bakmadan!
