Yagmur durdu sessizlik hakimdi, "huzur bu" diyordu! Etrafta solucanlar vardi yagmur yagarken bogulmamak icin terk ettikleri yuvalarina donuyorlardi! Hersey anlatildigi gibi ilerliyordu ama birden durdu hersey! Gokyuzune bakti hava hala karanlikti! Siyah bulutlar hala ordaydi, gunes yoktu! Gokkusagi da… O zmn anladi ki her yagmur sonrasinda gunes acmazdi! Bazen yagmurdan sonra yine yagmur yagardi! Hep soylenen, her soylenen her zaman gercek olmayabilirdi! Yuvalarina donen solucanlar bogulurdu! Yagmur bazen oldurebilirdi! Sen bitti sandiginda bitmeyebilirdi yagmur! Hatta gunes acsa bile yeni bir bulutla tekrar islanabilirdin! Kacsan, korunsan da hazirliksiz kalabilirdin yagmur karsisinda!
Kabul etmek gerektigini anladi yagmuru! Belki hayati! "Secmiyorsun, sadece duruma gore davraniyorsun" dedi kendine! Umutsuz, karamsar ve huysuzdu! Gordugu hersey boyle olmakta hakli oldugunu kanitliyordu ona! Yine de icinden bi ses inanmiyordu bunlara! Kotu dusunur iyi davranirdi ve bunun farkindaydi! Belki tersi olsaydi o zaman seri katil olurdum diyordu kendine! Hep birilerini oldurmek isterdi ama hep yuzu guler, iyi davranirdi!
Aslinda bu bir seyahat hikayesi! Okuyan icin ilk hikayenin bir devami ama ilkinin tersine bu oznel bi hikaye baska kahramani yok! Bu koyda gecen burda biten bi hikaye! Basi burda degilmis gibi gorunen ama aslinda burda baslayan bi hikaye!
Benim o! Hep disardan bakmaktan kendi gozumle gormeyi unutan benim! Korkularimin beni ele gecirmesine izin veren benim! Olmasi gerekenle olan farkli oldugunda gormezden gelen benim!
