23459 (yirmi üç bin dört yüz elli dokuz)

Yine Merhaba;

Sana karşı neden hep sabırlıyım biliyor musun? İstediğim herşeyi yazdığım için! Sana kızdığım zaman yazıyorum ve gerek kalmıyor sana söylememe! Şu anlarda bile hiç kötü bişey diyemiyorum ama sana ya! Hiç merak ettin mi neden sana hep zamanı gelince konuştuğumu? Yazabildiğim için! Yazdım rahatladım! Sana saygım olduğu için, seni kırmamak için! O yüzden seninle konuşurken hep doğru kelimeleri seçebilmişimdir! Sen hiç bilmedin ama seninle konuşmalarım hep benim 2. konuşmam olmuştur aslında! Bu da benim seninle diyaloğumu koruma biçimim olmuştur hep! Sen belki hiç farkında olmadın ama ben sana bu kadar saygı duydum işte! Belki de son zamanlarda fazla yazmadığım için seninle konuşurken hep yavaş ve tane tane konuşmaya çalıştım! Çok kızdığım şeyler yaptın! Benimle ilgili değil! Kendinle ilgili yaptığın şeylerden bahsediyorum! Delirdim! Çünkü benim kahramanım hata yapmaz! Yapamaz! Bana davranışlarına üzülmemin sebebi de bu! Umrunda olmamak koyuyor! Evde tek başıma oturduğumu, sıkıldığımı bildiğin halde umursamaman koyuyor! Beni düşman olarak görmen canımı yakıyor! Senin nasıl olsa yanında birileri var ve vaktin geçiyor! Ivır zıvırla uğraşıp oyalanabiliyorsun! Ben ne yapayım? Beni kurtarmak için uğraştığın o karanlığa kendin tekrar gönderiyorsun ve işin kötü tarafı farkında bile değilsin! Yine denizin ortasındayız ve ben yine suyun içinde çırpınıyorum! Sandaldan bana bakıyorsun ve ben, sen yine gidecek misin diye bakıyorum! Olan bu! Sana doğru yüzmeye de çalışsam uzaklaşıyorsun! Yemin ederim eğer mutlu olacaksan arkana bakmadan gitmene bile ses etmem! Boğulmayı bile göze alırım! 

~"bilinmeyen"~

Bu hikayenin başıydı önemli olan! Kimsenin bilmediği aslında! Sonu, başıydı! O yüzden hiç anlatmamıştım en başta ne olduğunu! Bişeydi! Biriydi! Adımın nerden geldiğini, neden bi adada geçtiğini kimse bilmezdi! Denizi neden çok sevdiğimi, aslında o adaya neden sığındığımı anlayamazlardı! Neden cümlelerimin sonunda hep ünlem olduğunu kimse bilmezdi!

Koca bir hikaye oldu yazdığım mektuplar! Oysa herşey 13 sene önce yazdığım ilk mektupla başladı! Her gün yazdım ona! Hevesle, istekle! Herşeyi anlatırdım! Her gün mektup yazdım, yolladım 1,5 sene boyunca! Uzaktaydı o sürede sonra geldi ben yine yazdım her gün ama yollamadım, vermedim mektupları! Gün geldi ayrıldık! Ben yine her gün yazdım ona! Bilmiyordu! Her gün onunla konuştum haberi olmadı! Kendimle konuşmamın adı o olmuştu! Düşünürken bile ona anlatsam ne derdi diye düşünürdüm! Cevap verirdim kendime onun gibi! Hayatı ondan öğrendim, yaşadım! Bilmiyordu! Yanımda olsa ne yapmamı isterdi dedim hep! Belki bu yüzden hiç yanlış yaptığımı düşünmedim! Beni hep korudu ama bilmiyordu! Devam edebilmemi sağladı! Yaramı açan kendisiydi ama yaşamamı sağlayan yine kendisiydi haberi yoktu! Yanımda olmasına gerek yoktu çünkü ben onun gibi düşünmeyi öğrenmiştim! Mimiklerim, konuşmam, insanlara tavrım hepsi onun gibiydi farkında bile değildi! Aynı dönemlerde aynı şeyleri yapıyorduk haberi yoktu! Hata yaptığımda bile içim rahattı çünkü o da olsa aynı şeyi yapardı hata bile olsa! Bir insan yarattı! Bilmiyordu bunu! Bir kahraman olduğunu bilmiyordu!

Bana deli kızım derdi! İçime işlerdi bu sözü, bilmezdi! O kadar yılda ne isimler takmıştı bana ama en özeli buydu! Bana aşkım dediği anlarda nefes bile alamazdım! Yine de deli kızım dediğinde bi daha nefes almamak o anda o mutlulukla ölmek isterdim! Bana söylediği her kelimeyi ezberlerdim! Konuştuğumuz her konuyu, cümleyi, kelimeyi, konuşurken aldığı nefesi bile ezberlerdim! Onu gördüğüm her saniye son saniyem olabilir derdim! Her anı bu yüzden kaydederdim zihnime! İlk günden biliyordum sanki bir gün gideceğini! Hayal kurardık! Hani hep derler ya bulutların üstünde olmak diye! Gerçekmiş! Gözünün içindeki hareleri bilirdim! 48 tane sol gözünde 46 tane sağ gözünde kirpiği vardı! Sakallarını saymaya kalkmıştım bir gün ne bakıyorsun yüzüme garip garip demişti! Söyleyemedim! Tavana bakarak konuşurdu hep, ben de onun gözünden yansıyan tavanı seyrederdim! Her konuşulan, her an önemliydi onunla! Ondan sonra da hep önem verdim kelimelere! Bu yüzden hep ünlem koyarım cümlelerimin sonuna! Hiç kimse bilmiyordu!

Bana deniz gibisin derdi! Durgun, parlak bi deniz! Yüzmek istiyorum ama ya yüzerken dalgalanırsan diye vazgeçiyorum derdi! O yüzden ardından denizin ortasında bi adaya yerleştim! Bilmiyordu! Adada yaşadığım herşey aslında ona her gün yazdığım mektuplar sadece! Ben kimseye değil sadece ona anlattım aslında! Bilmiyordu! Kimse bilmiyordu! Sadece dediğim herşey mektuplarımdaydı!

İşte şimdi sıra hikayenin sonunu anlatmaya geldi! En başa dönelim sadece! Herşey neden sadece!!!