“~ipucu~”

Yagmur sonrasi huzur vardi havada! Sessiz, soguk ve dingindi her yer! Hersey saklandigi yerden cikiyordu! Doga uyaniyordu! Uzun suren kis sonrasindaki bahar gibiydi yagmur sonrasi! Hersey normale donuyordu sanki guzellesiyordu! Gunes acmaliydi hatta gokkusagi cikmaliydi! Mutlu olmaliydi insan! Hava yavasca isinmali ve gozun kamasmaliydi renklerden! Deniz sakin, dalgasizdi! İslak toprak kokusu etrafa yayilmaliydi! Doganin kuraliydi iste! Yagmur biter, gunes dogar mutluluk sarardi! Boyle olmaliydi, hep boyle oldugu anlatilirdi ama olmadi!

Yagmur durdu sessizlik hakimdi, "huzur bu" diyordu! Etrafta solucanlar vardi yagmur yagarken bogulmamak icin terk ettikleri yuvalarina donuyorlardi! Hersey anlatildigi gibi ilerliyordu ama birden durdu hersey! Gokyuzune bakti hava hala karanlikti! Siyah bulutlar hala ordaydi, gunes yoktu! Gokkusagi da… O zmn anladi ki her yagmur sonrasinda gunes acmazdi! Bazen yagmurdan sonra yine yagmur yagardi! Hep soylenen, her soylenen her zaman gercek olmayabilirdi! Yuvalarina donen solucanlar bogulurdu! Yagmur bazen oldurebilirdi! Sen bitti sandiginda bitmeyebilirdi yagmur! Hatta gunes acsa bile yeni bir bulutla tekrar islanabilirdin! Kacsan, korunsan da hazirliksiz kalabilirdin yagmur karsisinda!

Kabul etmek gerektigini anladi yagmuru! Belki hayati! "Secmiyorsun, sadece duruma gore davraniyorsun" dedi kendine! Umutsuz, karamsar ve huysuzdu! Gordugu hersey boyle olmakta hakli oldugunu kanitliyordu ona! Yine de icinden bi ses inanmiyordu bunlara! Kotu dusunur iyi davranirdi ve bunun farkindaydi! Belki tersi olsaydi o zaman seri katil olurdum diyordu kendine! Hep birilerini oldurmek isterdi ama hep yuzu guler, iyi davranirdi!

Aslinda bu bir seyahat hikayesi! Okuyan icin ilk hikayenin bir devami ama ilkinin tersine bu oznel bi hikaye baska kahramani yok! Bu koyda gecen burda biten bi hikaye! Basi burda degilmis gibi gorunen ama aslinda burda baslayan bi hikaye! 

Benim o! Hep disardan bakmaktan kendi gozumle gormeyi unutan benim! Korkularimin beni ele gecirmesine izin veren benim! Olmasi gerekenle olan farkli oldugunda gormezden gelen benim!

"~tercih~"

Denize yavaş yavaş girmek ve birden girmek arasındaki fark ne zaman tercih olur?
Denize girmek iyi olacaksa sorun yoktur! Yöntem fark etmez ama denize girmek zarar verecekse o zaman tercih olacaktır!

"~yine sus~"

Bazen sadece susmak istersin! Çok şey anlatmak istediğinde ya da nereden başlayacağını bilemediğinde belki... Anlatmak istemezsin, belki anlasın da istemezsin... Beklemek istediğin için de değil!
Konuşulmaması  gerekir diye düşündüğün zamanlar da yalandır aslında! Konuşmaya yanlış yerden başlarsan sanki yıkılacak gibi gelir anlatmak istediğin! O zaman susmak tercih olur!

23459 (yirmi üç bin dört yüz elli dokuz)

Yine Merhaba;

Sana karşı neden hep sabırlıyım biliyor musun? İstediğim herşeyi yazdığım için! Sana kızdığım zaman yazıyorum ve gerek kalmıyor sana söylememe! Şu anlarda bile hiç kötü bişey diyemiyorum ama sana ya! Hiç merak ettin mi neden sana hep zamanı gelince konuştuğumu? Yazabildiğim için! Yazdım rahatladım! Sana saygım olduğu için, seni kırmamak için! O yüzden seninle konuşurken hep doğru kelimeleri seçebilmişimdir! Sen hiç bilmedin ama seninle konuşmalarım hep benim 2. konuşmam olmuştur aslında! Bu da benim seninle diyaloğumu koruma biçimim olmuştur hep! Sen belki hiç farkında olmadın ama ben sana bu kadar saygı duydum işte! Belki de son zamanlarda fazla yazmadığım için seninle konuşurken hep yavaş ve tane tane konuşmaya çalıştım! Çok kızdığım şeyler yaptın! Benimle ilgili değil! Kendinle ilgili yaptığın şeylerden bahsediyorum! Delirdim! Çünkü benim kahramanım hata yapmaz! Yapamaz! Bana davranışlarına üzülmemin sebebi de bu! Umrunda olmamak koyuyor! Evde tek başıma oturduğumu, sıkıldığımı bildiğin halde umursamaman koyuyor! Beni düşman olarak görmen canımı yakıyor! Senin nasıl olsa yanında birileri var ve vaktin geçiyor! Ivır zıvırla uğraşıp oyalanabiliyorsun! Ben ne yapayım? Beni kurtarmak için uğraştığın o karanlığa kendin tekrar gönderiyorsun ve işin kötü tarafı farkında bile değilsin! Yine denizin ortasındayız ve ben yine suyun içinde çırpınıyorum! Sandaldan bana bakıyorsun ve ben, sen yine gidecek misin diye bakıyorum! Olan bu! Sana doğru yüzmeye de çalışsam uzaklaşıyorsun! Yemin ederim eğer mutlu olacaksan arkana bakmadan gitmene bile ses etmem! Boğulmayı bile göze alırım! 

~"bilinmeyen"~

Bu hikayenin başıydı önemli olan! Kimsenin bilmediği aslında! Sonu, başıydı! O yüzden hiç anlatmamıştım en başta ne olduğunu! Bişeydi! Biriydi! Adımın nerden geldiğini, neden bi adada geçtiğini kimse bilmezdi! Denizi neden çok sevdiğimi, aslında o adaya neden sığındığımı anlayamazlardı! Neden cümlelerimin sonunda hep ünlem olduğunu kimse bilmezdi!

Koca bir hikaye oldu yazdığım mektuplar! Oysa herşey 13 sene önce yazdığım ilk mektupla başladı! Her gün yazdım ona! Hevesle, istekle! Herşeyi anlatırdım! Her gün mektup yazdım, yolladım 1,5 sene boyunca! Uzaktaydı o sürede sonra geldi ben yine yazdım her gün ama yollamadım, vermedim mektupları! Gün geldi ayrıldık! Ben yine her gün yazdım ona! Bilmiyordu! Her gün onunla konuştum haberi olmadı! Kendimle konuşmamın adı o olmuştu! Düşünürken bile ona anlatsam ne derdi diye düşünürdüm! Cevap verirdim kendime onun gibi! Hayatı ondan öğrendim, yaşadım! Bilmiyordu! Yanımda olsa ne yapmamı isterdi dedim hep! Belki bu yüzden hiç yanlış yaptığımı düşünmedim! Beni hep korudu ama bilmiyordu! Devam edebilmemi sağladı! Yaramı açan kendisiydi ama yaşamamı sağlayan yine kendisiydi haberi yoktu! Yanımda olmasına gerek yoktu çünkü ben onun gibi düşünmeyi öğrenmiştim! Mimiklerim, konuşmam, insanlara tavrım hepsi onun gibiydi farkında bile değildi! Aynı dönemlerde aynı şeyleri yapıyorduk haberi yoktu! Hata yaptığımda bile içim rahattı çünkü o da olsa aynı şeyi yapardı hata bile olsa! Bir insan yarattı! Bilmiyordu bunu! Bir kahraman olduğunu bilmiyordu!

Bana deli kızım derdi! İçime işlerdi bu sözü, bilmezdi! O kadar yılda ne isimler takmıştı bana ama en özeli buydu! Bana aşkım dediği anlarda nefes bile alamazdım! Yine de deli kızım dediğinde bi daha nefes almamak o anda o mutlulukla ölmek isterdim! Bana söylediği her kelimeyi ezberlerdim! Konuştuğumuz her konuyu, cümleyi, kelimeyi, konuşurken aldığı nefesi bile ezberlerdim! Onu gördüğüm her saniye son saniyem olabilir derdim! Her anı bu yüzden kaydederdim zihnime! İlk günden biliyordum sanki bir gün gideceğini! Hayal kurardık! Hani hep derler ya bulutların üstünde olmak diye! Gerçekmiş! Gözünün içindeki hareleri bilirdim! 48 tane sol gözünde 46 tane sağ gözünde kirpiği vardı! Sakallarını saymaya kalkmıştım bir gün ne bakıyorsun yüzüme garip garip demişti! Söyleyemedim! Tavana bakarak konuşurdu hep, ben de onun gözünden yansıyan tavanı seyrederdim! Her konuşulan, her an önemliydi onunla! Ondan sonra da hep önem verdim kelimelere! Bu yüzden hep ünlem koyarım cümlelerimin sonuna! Hiç kimse bilmiyordu!

Bana deniz gibisin derdi! Durgun, parlak bi deniz! Yüzmek istiyorum ama ya yüzerken dalgalanırsan diye vazgeçiyorum derdi! O yüzden ardından denizin ortasında bi adaya yerleştim! Bilmiyordu! Adada yaşadığım herşey aslında ona her gün yazdığım mektuplar sadece! Ben kimseye değil sadece ona anlattım aslında! Bilmiyordu! Kimse bilmiyordu! Sadece dediğim herşey mektuplarımdaydı!

İşte şimdi sıra hikayenin sonunu anlatmaya geldi! En başa dönelim sadece! Herşey neden sadece!!!

"~Kahramanlar Savaşı~"

Sigindigim bu adaya gelen bir yabanciyla yasadiklarim ve onun gidecek olmasi canimi yakiyordu! Gitme demiyordum! Gitmesini istiyordum zaten! Kendimi buna inandirmistim! Kabullenmistim!
Yalniz olmak zor gelmiyordu! Bilerek isteyerek gelmistim buraya! Kimsenin gelmesini de istemiyordum! Bir gun biri geldi nasil geldi niye geldi umursamadim! Kim geldi belki ona bile bakmadim! Olanlari anlatmak istemiyorum yeniden! Hikaye belli zaten! Zamanla sevdim o yabancinin varligini! Onu sevdigimi dusundugum anlarda aslinda varligini sevdigimi fark ettim! Evet keyifliydi onunla zaman gecirmek, konusmak! Hep soylemisim aslinda kim oldugu degil, varligi onemli olmus benim icin!
Zamanla tanidim, kim oldugunu ogrendim! Kendisini sevdim mi bilmiyorum! Yasakti cunku bana! Gidecekti! Bi gun anladim ki artik yalniz kalmak istemiyorum! Bindim bi sandala, acildim denize! Baska koylara yoneldim; onu o adada birakarak! Diger koylarda baska kisiler gordum! Sevmedim hic birini, neden tek basima bu adaya geldigimi bi kez daha anladim! Tekrar cektim kurekleri ve dondum adama! Biraktigim gibiydi ada! Ama o degismisti! Henuz gitmemisti ordaydi ama sanki o, o degildi! Gitmemis olmasi sasirtti beni! Benim adamda hala oturuyor olmasi da sasirtmisti aslinda! Henuz gitme vakti gelmemisti! Hevesle indim sandaldan! Yanina gittigimde bi mesafe vardi aramizda! Bilinmez, gorunmez bi mesafe! Nedenini anlamadim! Birak kendi haline, bak nasil olsa hala senin adanda duruyor dedim! Gitmemis olmasina sevindim aslinda! Bi yandan da kizdim beni bu adadan ayrilmaya tesvik etti diye!
Adaya dondum ama fazla konusmadik o gundem sonra! Bi gun kafami bi cevirdim! Cocukluk kahramanim karsimda duruyordu! Panik yaptim! Sonra sevindim! Benim o adaya siginmama sebep olan, denizin ortasinda birakip giden adam karsimda duruyordu! Kizmadim hic! Tersine sevindim! Yillar sonra da olsa beni kurtarmaya calismasina sevindim! Sebebine bakmadim hic! Onemli degildi! Vicdan azabi mi, degismis olmasi mi her neyse sebep; benim icin orda olmasi sevindirdi!
Konustukca, aslinda kendisinin de kactigini gordum! O da acildigi denizde yorulmus, bi koya siginmisti! O koyda benim olmam ona iyi geldi! Yalniz olmak istemiyordu cunku! Konustuk, gulduk, eglendik, agladik! Ona adadaki adamdan bahsettim! Git, konus dedi bana! Birakma, bekleme; gitme de ona diye akil verdi! O kadar iyi taniyordu ki beni! Asil ben gibi davranmami istedi! Simdi gitmesin diye; susma! Ya "kal" de ya da "cek git" de, dedi!
Ne adam gitti ne de cocukluk kahramanim! Kizgin oldugumu anladim! Kimseye degil! Kendime!
Kim bilir; belki bir ruyaydi! Belki de yalnizligin vermis oldugu bir siginma istegiydi bu adam! Hayal kahramaniydi belki!
İnsanin cocukluk kahramaniyla tekrar konusabilmesi ise mucizeydi! Mucizeyi yasadim!
Biri cocuklugumun biri yalnizligimin kahramani!
Sunu biliyorum bir gun ikisi de gidecek ama onlardan once ben gidecegim arkama bakmadan!

"~sadece~"

Bundan 5 ay önce tanımıyordum seni şimdi yine tanımıyormuş gibiyim!
Nedense birşeyler bitti sanki bu akşam, hissediyorum! Ne olduğunu bilmiyorum sadece benden uzaklaştığını görüyorum!
Aslında ben gitmeye başladım bu akşam! Nasıl oldu, niye oldu bilmiyorum ama giderek uzaklaşıyorum!
Sen giderken ya da gitmişken belki de ben de gitmeliyim! Farkında olmasam da gidiyorum! Belki de bu sahil boş kalmalı!
Neden bugün inan hiç bilmiyorum! Yoruldum, belki de yanıldım! Hissediyorum, sadece hissediyorum! Güvenim sarsıldı sanki!
Hiç birşey yapmadın oysa bugün! Konuşmadık bile!
Korkuyorum şu an! Yalnız da değilim üstelik! Bu garip şey içimi acıtıyor! Seninle konuşamadığım zamanlarda bile bunu hissetmemiştim! Biliyordum orda olduğunu! Varlığını biliyordum! Şimdi hissedemiyorum! Ağlamak geliyor içimden sebepsizce! Kendimi yenilmiş gibi hissediyorum! Gözyaşlarım canımı acıtıyor!
Bir yok oluş sanki! Devamının olduğunu bildiğin ama asla görmeden bilemeyeceğin birşey oluyor! Ölüm gibi!
Pes etmiş gibiyim hatta yenilmiş gibi! Ne olduğunu bilmiyorum ama birşey olduğunu biliyorum!
Kendimi hazırlamıştım gitmene ama gitmeyi hiç düşünmemiştim! Burası benim sahilim! Sanki uyandım ve kendimi bi salın üstünde denize açılırken buldum! Sen de sahildesin! Bakıyorum, görüyorum, dönmek istiyorum ama yapamıyorum! Giderek uzaklaşıyorum istemeden! Ben binmedim o sala! Gitmek koymuyor da senin orda kalman koyuyor sanki! Git diyorum içimden, hadi gitsene, niye duruyorsun hala orda!?
Sanki sen gitmeyi değil de benim gitmemi istedin! Benden uzaklaşmak istedin! Bunu hiç düşünmemiştim! Aptal gibi hissediyorum kendimi! Git diye bağırıyorum! Uzaklaşıyorum giderek! Canım yanıyor! Ben de gideceksem eğer, belki değil mutlaka bu sahil boş kalmalı! O sahil benimdi! Sen gidecektin! Ben kalacaktım!
Ben niye ve nasıl bindim bu sala diye düşünürken ölüyorum sanki! Pişmanlık gibi! Kıskançlık gibi! Orası benim adam senin değil!
Hatırladım!!!
Bana "olm" dediğin gün karar verdim gitmeye! Kaçmak istedim evet hatırlıyorum! Çok kızmıştım, kırılmıştım sana! Herkes gibi olmuştun!
Bir kelimeydi sana güvenmemi sağlayan ve yine bir kelime belki de seni herkes gibi yapan!
Beni ne hayata döndürdüğün an haberin oldu ne de kendi elinle tekrar öldürdüğün an!
İşte bu da böyle bir hikaye!
Kahramanı olmayan!
Başı olmayan!
Ne olduğu belli olmayan!
Bundan sonra ne olacağı hiç belli olmayan!
Bu sadece…