Düşüncelerin engel olur hareket etmene. Düşünmeden hareket etmek istersin. Düşünmek istemezsin. Aslında sadece hareket etmek istersin. Ne yapacağını bulmak için düşünmeye başlarsın ama o kadar düşünürsün ki hareket edemezsin. Düşüncelerin esir alır seni çünkü düşündükçe korkarsın. Korkuların yönetir böylece seni.
Bazen sadece yürümek gerekir istediğin yere gitmen için. Bunu bilerek başlarsın. Yürürsün, yürürsün, yürürsün... Üstelik gerçekten yorulmazsın da ama yol o kadar uzundur ki bi' an korkarsın. İşte o an bir bakarsın ki nereye gittiğini bilmiyorsun. Belki de sadece korkmuşsundur. O kadar yürümüşsündür ki geri dönemezsin ama ileri gitmek istersen de yol ayrımını fark edersin. Ne taraftan gideceğine karar vermen gerekir. Doğru yolu seçmelisindir.
Biraz durup düşünmeye başlarsın. İlla doğru yolu seçmen gerektiğini düşünürsün. Yürümen için emir veren beynin şimdi durman için emir vermektedir. Oysa yürümeye başlarken de dururken de buna karar veren beynin değildir. Yolun sonundaki her neyse onu isteme gücün diğer şeyleri düşünmene engel olur başta.Korktuğun anda ise beynin korkunu işletmeye başlar. Bu kez yolun sonundaki değil korkundur seni hareket ettiren.
Böyle bi durumda kaldığında yapılması gereken nasıl o yolun biteceği değidir. Eğer yolu düşünürsen yolu yaşarsın ama sonunu düşünürsen sona varırsın. Yanlış yola sapman, fazla yürümen, yorulman sana engel olmaz ama durup düşünmeye başlarsan olduğun yerde kalırsın.
Düşünce tembellik getirir. Akıllı olduğunu düşünenler hep yerindedir. Doğru yolu bile bilirler sorarsan ama hareket edemezler. Onlar yolu düşünür, başkaları yürür. Buna da kızarlar üstelik. Hep aptalların bi yere geldiğini ve onlara prim verildiğini iddia ederler. Cahillikle suçlarlar yürüyenleri. Kendilerine kızarlar en çok yürümedikleri için. Yolun sonunu bile bilirler sorarsan. Hiç gitmedikleri halde sonu görmüştür onlar çünkü düşünmüşlerdir ya bilirler.
İstediğin işi başkası yapar, sevdiğini başkası alır, beğendiğin elbiseyi başkası giyer ama olsun onlar yanlış yoldadır. Sen doğru yolu bilirsin ama tenezzül etmezsin sevgili düşünür. Doğru, dürüst olan sensindir ama ne hikmetse en çok dedikoduyu da sen yaparsın. Yürüyenlerin hakkı değildir onlar senin hakkındır ama dünya bu, düzen bu dersin. Kimse yürümese de olur sana göre; yollar zaten hep bu oyunun parçasıdır.
Ne için yola çıktığını unutan sevgili düşünür; yola çıktığını unutan sevgili düşünü; düşündükçe tembelleşen ve o kınadığı, boş olduğunu, hiç birşey yapmadığını iddia ettiği insanları olduğu yerden sadece durup eleştiren sevgili düşünür; sana bir sır vereyim:
İnsan yürürken de düşünebilir!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder